วิกิพีเดียเศรษฐกิจไทย
2538 ร้อยละ 28 ของประชากรจัดอยู่ในกลุ่มต่ำกว่าเส้นความยากจน เทียบกับเพียงร้อยละ 7 ในภาคกลางของประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2543 รายได้ต่อหัวอยู่ที่ 26,317 บาท เทียบกับ 208,434 บาทในกรุงเทพฯ แม้แต่ในภาคอีสานก็ยังมีความแตกแยกในชนบท/เมือง ในปี พ.ศ. 2538 จังหวัดที่ยากจนที่สุด 10 จังหวัดของประเทศไทยทั้งหมดอยู่ในภาคอีสาน โดยจังหวัดที่ยากจนที่สุดคือจังหวัดศรีสะเกษ อย่างไรก็ตาม ความมั่งคั่งและการลงทุนส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ใน 4 เมืองใหญ่ ได้แก่ โคราช อุบล อุดร และขอนแก่น สี่จังหวัดนี้คิดเป็นร้อยละ forty ของประชากรในภูมิภาค การส่งออกเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของการเติบโตของประเทศไทยในปีที่แล้ว เพิ่มขึ้นเกือบ 15% และคาดว่าจะเติบโตอีกครั้งในปีนี้ แม้ว่าจะในอัตราที่ช้าลง หรืออาจจะ 10% ที่ดีที่สุดก็ตาม มูลค่าการส่งออกของไทยมากกว่า 3 ใน four มีมูลค่าเกินมูลค่าก่อนโควิด โดยเฉพาะอาหารแปรรูป คอมพิวเตอร์และชิ้นส่วน รถยนต์และชิ้นส่วน ยางและผลิตภัณฑ์ยาง สิ่งเหล่านี้ส่งผลเชิงบวกต่อห่วงโซ่อุปทานภายในประเทศ “เรากำลังทำทุกอย่างที่เราทำได้”…